| 個人檔案O_o [ k i m c i c u ] ...相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
O_o [ k i m c i c u ] ^_^อยากทำอะไรก็ทำ อยากลองอะไรก็ลอง อย่ามั่วแต่รอเวลา เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะได้ทำหรือป่าว
10月16日 I LOVE U PAT
2 ปีกว่าแล้วสินะ เวลาทำไมถึงผ่านไปเร็วอย่างนี้ 2 ปี กับความรักที่ผิดหวัง 2 ปี ของการแอบมองเธอ 2 ปีที่ฉันไม่รู้ ว่าเรียกชื่อเธอไปกี่ครั้งแล้ว 2 ปีที่ เพ้อฝันว่าเราจะได้รักกัน ครั้งแรก ที่ฉันพบเธอฉันก็ยังไม่ได้ชอบอะไรเธอหรอกนะ แต่ฉันเห็นเธออยู่บ่อยๆ เธอชอบนั่งโต๊ะม้านั่ง ตรงข้างทางเดินโรงเรียน ใกล้ๆกับที่เพื่อนห้องฉันนั่ง ฉันเห็นเธอเกือบทุกวัน เธอชอบนั่งคนเดียว ไม่ค่อยคุยกับใครเท่าไร แต่ก็นั้นแหละ ที่ทำให้ฉันชอบเธอ ดูเหมือนจะเป็นคนเงียบๆ คุยไม่เก่ง แล้วมาวันหนึ่งฉันก็เห็นเธอเหมือนทุกๆวัน แต่ไม่รู้อะไรมาดลใจ ฉันรู้สึกว่าชอบเธอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก วันนั้นฉันจำได้ เป็นช่วงที่เธอตัดผมสกรีนเฮด หลังจากนั้นฉันก็ชอบเธอมาตลอด ฉันคอยแอบมองเธอ มองหาว่าเธอยู่ไหน วันนี้เธอมาโรงเรียนหรือเปล่า วันไหนที่เราเดินสวนกัน เดินเฉียดกัน รู้เหมือนฉันจะหยุดหายใจอยู่แล้ว หัวใจมันเต้นแรงมาก ตื่นเต้นมาก แม้จะเพียงไม่กี่วินาที จนถึงวันนี้ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิม ครั้งหนึ่งห้องเรากับห้องเธอได้เรียนรวมกัน ตอนออกจากห้องคนเยอะมากเลยทำให้เดินช้า นั้นเป็นเพียงครั้งเดียวที่ฉันได้ใกล้ชิดกับเธอมากและนานที่สุด วันนั้นฉันยืนอยู่หลังเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกตอนนั้น รู้ไหมฉันอยากเอื้อมมือไปจับเธอ อยากเข้าไปกอดเธอ อยากจะบอกว่ารักเธอมากแค่นั้น แต่มันทำไม่ได้ มันทรมานมากเลยรู้ไหม ฉันได้แต่ปล่อยให้เธอจากไป และห่างออกไปทุกที และแล้ววันหนึ่งเราก็ได้คุยกันทางเอ็ม ครั้งแรกที่เราได้คุยกัน ฉันดีใจมากเลยรู้ไหม มือไม้มันสั่นยังไงไม่รู้เวลาคุยกับเธอ ฉันถามอะไรอะไรเธอเยอะแยะมากมาย ไม่รู้ว่าเธอรำคาญหรือเปล่า เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ แต่ไม่รู้ฉันคิดไปเองรึเปล่า รู้สึกพักหลังเหมือนเธอไม่ค่อยอยากคุยกับฉันเท่าไร ฉันเลยแกล้งหลอกเธอ แอดเมลอื่นไปหาเธอแล้วหลอกว่าเป็นคนอื่น ก็ดูเหมือนเธออยากคุยด้วยมากกว่านะ ช่วงที่เราคุยกันฉันมีความสุขมากเลยนะ ทุกๆวันกลับมาบ้าน ฉันจะรีบออนเอ็มรอเธอ ฉันอยากจะคุยกับเธอเหลือเกิน มีครั้งหนึ่งเธอบอกว่า ชอบหนังเรื่องหนึ่งมาก เธอบอกว่าเป็นหนังที่ซึ้งมาก ฉันเลยลองไปหามาดู เธอเลยทำให้ฉันร้องไห้เพราะหนังเรื่องนี้ และเพลงประกอบเรื่องนี้เธอก็ส่งให้ฉัน เธอรู้ไหม เวลาที่ฉันคิดเธอ ฉันจะเปิดเพลงที่ส่งมาให้ทุกครั้ง เปิดหนังเรื่องนั้นทุกครั้ง แล้วร้องไห้กับมัน เพราะมันคงเป็นเรื่องเดียวที่เป็นความทรงจำของฉันที่เธอทำอะไรให้ มีแค่นั้นจริงๆ
ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ฉันคิดว่าบางครั้งเราก็ชอบอะไรคล้ายๆกัน แต่เธอคงไม่รู้เพราะเธอมองแต่ภายนอก
ดูว่าฉันไม่สวย ไม่เป็นผู้หญิงที่น่าสนอะไรเลย คงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงเห่ยๆ
หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ไม่อาจฝืนความรู้สึกตัวเองได้ ฉันจริงเผลอพูดออกไปว่าที่จริง ฉันรู้จักเธอ และฉันก็รักเธอด้วย จนในที่สุดเธอก็รู้ว่าฉันเป็นใคร หลังจากนั้นเธอก็คงโกรธฉัน พอฉันคุยกับเธอถามอะไรไป เธอไม่ตอบเลย....แม้ฉันจะขอโทษเธอแล้ว ฉันไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่การที่เรารักใครสักคนเราก็อยากจะคุยกับเขา อยากให้เข้าสนใจคุยกับเรา แม้ทางที่ฉันเลือกอาจจะผิด แต่ที่ทำไป ทำไปแค่เพียงเพราะ อยากคุยกับเธอเท่านั้น มันมีความสุขมากเลยรู้ไหม แต่วันเวลานั้นคงไม่มีอีกแล้ว และถ้าฉันเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม สวย ฉันคงไม่ต้องทำแบบนั้น เพราะรู้ตัวว่าไม่มีดีอะไร บอกรักเธอ เธอคงไม่สนใจ เพราะแต่ละคนที่เธอชอบดีพร้อม เหมาะกับเธอทั้งนั้น ไปเทียบอะไรเขาไม่ได้เลย เธอเข้าใจความรู้สึกไหม ความรู้สึกของคนที่แอบรัก แล้วไม่กล้าเพราะรู้ว่าคนที่เรารักไม่มีทางรักเราอยู่แล้ว เลยแค่อยากจะหาวิธีที่จะทำให้มีความสุขแม้จะเป็นวิธีโง่ๆ ..... จากนั้นฉันก็ได้เคยคุยกับเธอเลย ต่อจากนั้นฉันพยายามทำใจ จะลืมเธอ จะเลิกรัก เลิกหวัง เลิกคิดถึงเธอ พยายามอยู่ไม่รู้กี่ครั้ง จนบางครั้งเคยคิดว่าทำได้แล้ว แต่พอแค่ได้ยินเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเธอ ไม่รู้ ไม่รู้ทำไม ทำไมยังต้องอยากรู้เรื่องราวของเธอ ยังสนใจในตัวเธออยู่เรื่อยมา บางครั้งรู้สึกเกลียดตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รักแต่ทำไมยังทำใจไม่ได้สักที เขาไปชอบใครหลายต่อหลายคน ทำไมยังไปหวัง ทำไมยังทน ทำไมยังละเมอ เพ้อถึงเธอ ทำไมยังจม อยู่ในหวังวนนี้ ไม่รู้เมื่อไรฉันจะหลุดพ้นสักที ฉันคงอ่อนแอเกินไป เกินจะลบเธอออกจากจิดใจของฉันได้ ฉันไม่เข้มแข็งพอ เธอยังคงหลอกหลอนฉันอยู่เสมอ
วันเกิดและวันวาเลนไทน์ในปีแรก ฉันยังไม่ได้ให้อะไรเธอเพราะเป็นช่วงของการทำใจและคิดว่าทำได้แล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปฉันก็รู้ฉัน ฉันไม่เคยทำมันได้เลย เธอคงอยู่ลึกลงไปในจิดใจของฉันเกินจะลบ หลังจากนั้นฉันก็ทำได้แค่อย่างเดียว อย่างเดียวเท่านั้น ได้แค่มอง จนมาครบรอบวันเกิดเธออีกครั้งหนึ่ง ตอนแรกฉันยังสับสนไม่รู้ว่าจะให้อะไรเธอดีไหม ให้ไปเธอจะรับไหม เธอจะรังเกลียดไหม แต่ในที่สุดฉันก็ได้แค่ส่งข้อความไป Happy Birth Day เธอ ช่วงเวลาที่ใกล้จะเที่ยงคืนในวันนั้น 14 jan 07 ช่วงที่ใกล้จะวันใหม่หัวใจฉันเต้นแรงมาก มือไม้สั่นไปหมด ตอนจะส่งข้อความให้เธอ พอส่งไปฉันได้แต่คิด คิด คิดและคิด ไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไง ที่ตื่นเต้นกว่านั้น เธอสงสัยว่าใครส่งไปเธอเลยโทรกลับตอนแรกที่เห็นเบอรเธอโทรมา ฉันแบบตื่นเต้นมากไม่รู้จะทำยังไง รับหรือ ไม่รับดี แต่ในสุดฉันก็รวบรวมความกล้ารับ นั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงเธอจริง แต่ไม่รู้ใครจะเข้าใจความรู้สึกบางไหม แค่ได้เสียงคำแรกที่เธอพูด ฉัน ฉันก็พูดอะไรไม่ออกเลย ได้แต่เงียบ เหมือนอยากจะร้องไห้ยังไงไม่รู้ เธอถามว่าฉันเป็นใคร ฉันยังได้แต่เงียบ ไม่รู้จะพูดยังไง ทั้งที่ในใจอยากจะบอกว่าฉันเป็นใคร อยากจะบอกว่ารักเธอมากเลยรู้ไหม ตั้งแต่วันแรกที่รักเธอไม่เคยมีวันไหนที่ฉันเลิกเธอ ลืมเธอเธอได้สักวัน แม้ว่าเธออาจจะคิดว่าฉันลืมเธอไปแล้วเลิกรักเธอไปแล้ว แต่ในที่สุดฉันก็บอกไปว่าเป็นใครแล้วเราก็คุยอะไรอีกหน่อย แต่ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากคุยกับฉันหรอก เธอเป็นฝ่ายบอกขอว่างก่อน พอวางหูอยู่ดีๆน้ำตาจากไหนไม่รู้มันก็ไหลออกมา คืนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้ ฉันคิดว้าเธอคงรังเกียจกัน ไม่รู้จะทำยังไง ที่ผ่านมาตั้งแต่ไม่ได้คุยกันมันไม่มีวิธีไหนจะแสดงออกได้เลยว่ายังรักเธอ เวลาเดินสวนกัน ฉันก็พยายามทำตัวเฉยๆทั้งที่ในใจ มันเต้นรั้วไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่อยากจะเรียกเธอ อยากคุยกับเธอ ฉันพยายามตัดใจอีก จนถึงวันวาเลนไทน์ ที่ผ่านมา ตอนแรกฉันไม่คิดจะให้เธอเพราะฉันกลัว กลัว กลัวว่าเธอจะไม่รับของจากฉัน แต่แล้วไม่รู้อะไรมาทำให้ฉันรู้สึกว่าอยากจะให้เธอ มารู้สึกเอาวันนั้นเลย อะไรก็ไม่พร้อม มีแค่ดอกกุหลาบ แล้วก็กระดาษห่อ แต่ฉันก็ยังอยากทำ มันเลยออกมาดูไม่สวย (ทุเรศเลยก็ว่าได้ ประมาณนั้น) และก็ถึงเวลาที่ฉันต้องให้เธอ เป็นอีกช่วงเวลาที่ตื่นเต้นที่สุด ตอนนั้นเธอเดินอยู่หน้าห้องเพื่อนๆเลย ช่วยกันเรียกให้เธอหยุดรอ แล้วฉันก็ได้ออกมา ตอนนั้นไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่ยื่นดอกไม้ให้เธอ พูดอะไม่ออกเหมือนเดิม แล้วเธอก็รับดอกไม้จากฉัน พร้อมกับรอบยิ้มของเธอ เป็นครั้งแรกที่เราได้ยืนจ้องหน้ากัน แม้จะไม่ได้พูดอะไรกัน ช่วงนั้นรู้สึกมีหวังขึ้นมา หวังว่าเธออาจเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้าง หวังเธออาจจะคุยกับฉัน หวังว่าเธอจะโทรมา แต่ฉัน ฉันก็ได้แต่รอ รอ แล้วก็รอ จนมาถึงวันนี้ฉันก็ยังรออยู่ ฉันยังหวังว่าเราอาจจะคุยกันอีกสักครั้ง แต่ฉันเริ่มท้อแล้วนะ ช่วงนี้ฉันสับสนมากฉันไม่รู้ ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป จะหยุดดีไหม หรือเดินต่อ ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ยิ่งฉันวิ่งตามเธอ ยิ่งดูเหมือนเราจะใกล้กันทุกที เธอยังคงวิ่งตามคนอื่น ใครต่อใครที่เธอคิดว่าดีพร้อมสำหรับเธอ ทั้งที่เขาไม่ได้รักเธอเลย มีแต่จะทำให้เจ็บ ทำไมเธอไม่ลองหันมามองฉันบ้าง คนที่พร้อมจะรักเธออย่างจริงใจ และอยากจะดูแลเธอ ทำไมเธอมองฉันเพียงแค่ภายนอก เพียงเพราะฉันไม่สวย ไม่ดีพร้อมสำหรับเธอแค่นั้นหรอ นี้ก็จะครบรอบวันเกิดเธออีกแล้ว ฉันจะทำยังไงดี เธอจะอยากรับของจากฉันไหม เธอจะรังเกียจไหม เวลาที่ฉันจะเห็นเธอใกล้จะหมดลงทุกทีแล้ว ฉันรักเธอนะพัด ฉันอยากให้เธอได้อ่านจัง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ฉันคงได้แค่เขียน คงได้แค่อ่านอยู่คนเดียว พร้อมกับน้ำตาของฉัน ฉันนั่งเขียนเพราะฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน ฉันนั่งอ่านเพราะฉันรักเธอเหลือเกิน ทุกๆคำที่ฉันเขียนมันมาจากส่วนลึกในจิตใจฉัน ทุกๆคำมีความหมายสำหรับฉัน ที่ฉันทำมาทุกอย่าง ที่ฉันเขียนมาถึงตรงนี้ เพราะเพียงแค่เหตุผลเดียว เพราะฉันรักเธอ รักมากเธอมากเหลือเกิน ฉันรักเธอนะพัด Kim Purima |
|||||||||||||||
傳送私人訊息
訂閱 RSS 摘要
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知
|
|
